• Modekriebels online fashion boutique

LIEVE DAGBOEK #1

Lieve dagboek,

Ik ga jou vanaf nu iedere week schrijven. Dat is toch hartstikke fijn om zo maar even in het niets te kletsen over alles en niets. Gewoon lekker luchtig of juist serieus business. Het kan gewoon allemaal. Voordat ik ga kletsen, natuurlijk een gezond en gelukkig nieuwjaar toe gewenst.

Waar zal ik eens beginnen. Laat ik even terug gaan naar de laatste dag van het jaar. Ik was bloedje en bloedje chagrijnig en hé dat ben ik echt bijna nooit. Oké mits ik in de file sta dan, want daar word ik echt heel chagrijnig van. Oké en als ik iets perse wil hebben en het is niet meer in mijn maat. Maar goed, weet je wat het is. Als ik iets in mijn hoofd heb, dan moet het ook gewoon zo gaan. Ik kan er niet zo goed tegen als ik mijn zin niet krijg. Ik zie vriendlief en mijn ouders nu al knikken. Ik hoor het ze al zeggen: Sjana kom je daar nu pas achter?

Ik zie vriendlief en mijn ouders nu al knikken.

Ik hoor het ze al zeggen: Sjana kom je daar nu pas achter?

Sjana is mijn nickname by the way. Whatsuppp? What’s going on? Dat zal ik je vertellen. Ik wilde zo graag shinend het nieuwe jaar in. Een mooi outfitje van mijn eigen webshop, haar mooi geföhnd en met een glimlach van oor tot oor. Die eerste twee punten dat was niet zo’n probleem. Maar die glimlach van oor tot oor daar ging het mis. Je wilt gewoon geen glimlach van oor tot oor als je daarmee andere mensen verblind met je beugel. Dat wil je gewoon niet. Ik vind het zo vreselijk. Iedereen zegt dat het best meevalt, maar als je er zelf mee rondloopt, dan valt het heus echt niet mee. Ik weet het ik ben echt een ontzettende aansteller, maar ik kan het gewoon niet loslaten. Ik hoef echt niet heel lang meer, maar ik wilde dus niet met beugel het nieuwe jaar in. Dat ging dus niet gebeuren, dus ik was aan het vechten tegen de tijd, want ik wilde het gewoon niet. Het enige wat het mij opleverde was dat ik mezelf in de weg zat en niet heel aardig was tegen hubby.

Laat het los, laat het gaan. Ja, ik weet het. Ik doe mijn best en als ik dan iets verder terug ga in de tijd, dan mag ik ook echt niet zeuren. Miepie heeft verder gewoon alles wat haar hartje maar begeert. Dus even terug naar zaterdag 30 december. Ik ging lunchen met mijn lover. Dat is iets wat niet vaak voorkomt op de zaterdag, dus dat was even intens genieten. Ik had een heerlijk stuk brood met pastrami van wild zwijn. Ik ga er gewoon weer van watertanden. We zaten dus lekker te knabbelen toen er een oudere meneer binnen kwam. Hij ging in zijn eentje koffie drinken. Nou dan breekt echt mijn hart. Allemaal vraagtekens poppen er dan boven mijn hoofd op. Is hij alleen?  Heeft hij geen lieve vrouw, familie of vrienden? Ik kan dat gewoon niet aan. Ik ben nogal emotioneel weetje. Ik zou zo kunnen gaan huilen. Krokodillen tranen als ik me niet in hou. Hij stapte vervolgens op en we spraken hem aan. Vin vroeg of hij nog een bakkie met ons wilde doen, maar begon gelijk gezellig te kletsen dat hij het kopje koffie niet meer hoorde. Daar ging de man weer. We keken elkaar aan en vonden het zo zielig. Maar hé, hij had ook gewoon alleen thuis kunnen blijven. Maar in plaats daarvan gaat hij er toch gewoon op uit.  En dat vind ik supertof en nog eens een goed voorbeeld van hoe het ook kan.

See you next week.

XOXO

Sjana

Misschien vind je dit ook leuk...

Laat een reactie achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd